Op Instagram deel ik wekelijks een anonieme vraag van iemand met long covid of ME/CVS.
Vragen die je misschien voor jezelf houdt, maar die stilletjes in veel meer mensen leven.
Deze week ging het over het gevoel dat je iets verkeerd doet. Over de twijfel die opkomt als anderen lijken te herstellen, terwijl jij elke maand een beetje verder terugzakt.
🗣️ “Ben ik de enige die zich afvraagt wat ik fout doe als ik al die succesverhalen zie van mensen die beter worden terwijl ik maar achteruit blijf gaan?”
Er stemden 212 mensen:
19 zeiden: je bent de enige
193 zeiden: je bent NIET de enige
→ oftewel: 91% herkent dit.
Er kwamen 95 reacties binnen via de sticker, waaronder:
❤️ “Je geeft hiermee woorden aan wat ik idd voel!! Je bent niet alleen!!”
❤️ “Ontvolg waar je niet vrolijk van wordt. Je weet ook niet wat echt is en wat niet. ❤️”
❤️ “Gezondheid is niet maakbaar, je hebt beperkt controle. Je doet wat je kunt!”
❤️ “De mensen die vooruit gaan, posten dit eerder dan degenen die voort blijven sukkelen (zoals ik)”
❤️ “Niet alleen wat ik fout doe, maar stiekem voel ik ook jaloezie..”
Mijn reflectie
Ik dacht vooral dat ik allerlei super dure behandelingen moest ondergaan aan de andere kant van de wereld.
Wanneer mensen roepen dat ze je kunnen genezen, dan wil je dat toch?
Helaas zijn we een super makkelijke prooi voor graaiers.
Er zijn een hoop “therapieën”, “workshops” of “cursussen” die beloven je beter te maken, terwijl er ondertussen ontzettend veel bewijs is dat juist die methodes niet werken — en in het slechtste geval je zelfs zieker kunnen maken. Het is heel moeilijk om onderscheid te maken tussen goede hulp en slimme marketing.
Ik vind het ook zo frappant dat accounts die stellen dat ze genezen zijn, vaak pas worden aangemaakt op het moment dat ze al beter zijn. Dan komt er ineens een post: een foto van een rolstoel met het bijschrift: “zo zat ik er ooit bij…”, en de volgende foto is van een concert.
Ik geloof het gewoon niet.
Als iets te mooi klinkt om waar te zijn, dan is dat het meestal ook.
Natuurlijk zijn er écht mensen hersteld. En dat is super, super fijn.
Maar vaak zie je dan dat dat herstel niet door één ding kwam, maar door een heleboel kleine dingen samen. Langzaam opgebouwd, met vallen en opstaan. Omdat iedereen anders is, en deze ziekte zich bij iedereen anders gedraagt, is het daarom ook zo lastig om te bepalen wat voor iemand werkt.
Wat ik fout doe?
Waarschijnlijk helemaal niks.
Maar het voelt wél zo.
En dat gevoel, dat is wat wringt.
Wil jij ook stemmen op de volgende vraag of reageren op de inzender?
Dat kan via mijn Instagram: @krijg_de_covid
En wil je zelf anoniem iets insturen voor een volgende aflevering?
Dat kan via deze link.
Kun jij wel een beetje bevestiging gebruiken? Deze hoodie is als een warme knuffel, precies wanneer je em nodig het — je vindt ’m op noellemes.nl.