Deze week stond in het teken van migraine, pijn, en hoofden die niet meewerken. Maar ook van kleine geluksmomenten, onverwachte rust en nieuwe plannen die langzaam vorm krijgen. Het was een week waarin ik vooral veel níet deed, maar toch gebeurde er van alles. Traag maar gestaag, zoals altijd.
Highlights van deze week:
- Migraine. Héél veel migraine.
- MR-vergadering bijgewoond
- Mijn hoofd voelt rustiger door LDN, maar ik mis ook mijn chaotische sprankeling.
- Helikopters die dagenlang over het huis vlogen, en me compleet gesloopt achterlieten.
- Ik bakte pannenkoeken, keek veel Roaming Wild Rosie en vond rust in het nietsdoen.
- Vriendinnentoestanden, knuffeldrama’s, en een onverwachte koala.
- Mozzie, ons katje, heeft een zere poot en komt de hele tijd bij me liggen.
- Ik heb fruit op brood herontdekt (dank Rosie!).
Zo kabbelde mijn week voorbij
De pijn was deze week echt niet te doen. Ik slikte alles door elkaar: ibuprofen, migrainepillen, hooikoortstabletten — geen idee wat nu precies werkt, maar ik hoopte maar op wat verlichting. Mijn hoofd was een complete shitshow. Kaken, kiezen, neus, ogen, alles deed zeer. Zelfs slapen hielp nauwelijks, en dat zegt wat, want ik had ook een paar nachten dat ik zó goed sliep dat mijn hartslag ineens ongekend laag werd. Echt, zo laag heb ik ’m nog nooit gehad.
Alsof dat allemaal nog niet genoeg was, vlogen er dagenlang helikopters over ons huis. Van ’s ochtends vroeg tot ’s avonds laat, vanwege de NAVO-top. Zó hard, dat ik het zelfs met oordoppen én de ramen dicht nog hoorde. Het was alsof ik midden in een oorlogsfilm woonde. Aan het eind van de dag was ik compleet gesloopt, terwijl ik eigenlijk helemaal niets had gedaan. Die herrie vrat alle energie op die ik nog over had.
Het was een week vol tegenstrijdigheid. Aan de ene kant lag ik veel in bed, scrollend, wachtend tot de dag voorbij was. Aan de andere kant had ik dagen waarop ik ineens kon ontspannen zoals ik dat nog nooit had gekund. Dankzij LDN is het stil in mijn hoofd. Ik kan ineens dingen afmaken, zonder honderd sidequests. Het is rustgevend, maar tegelijk voelt het ook vreemd. Alsof ik mezelf een beetje kwijt ben. Mijn vuurwerkhoofd, dat altijd overal verwondering in zag, is nu weg. Alles is vlakker. Beter voor mijn herstel? Misschien. Leuk? Niet echt.
Toch bracht die rust ook mooie momenten. Ik bakte pancakes zonder gehaast, genoot van een hele dag Roaming Wild Rosie en keek zelfs ’s avonds op mijn gemak YouTube zonder te multitasken. Ik liep naar huis na een MR-vergadering, iets wat ik normaal nooit zou kunnen. En ik begon te dromen over eigen video’s, over simpel leven, tuinieren, en het ritme van de seizoenen.
Mijn jongste (8) worstelde ondertussen met haar vriendinnen. Altijd drama bij vriendin M: genegeerd worden, rare groepsdynamiek, en nooit ruimte voor haar om zelf iets te kiezen. Het brak mijn moederhart. Gelukkig vonden we een lichtpuntje: ik bestelde voor het verjaardagsfeestje van vriendin M een knuffel via cutestuff.nl, maar de bestelling liep in de soep. Geen kat, maar een koala. Mijn jongste stuiterde van blijdschap — precies de knuffel die zij altijd had willen hebben maar nooit van haar zakgeld kon kopen. Koala’s zijn haar lievelingsdieren. Opluchting alom. Nu moest er alleen nog snel een nieuwe knuffel voor vriendin M geregeld worden, maar dat kwam goed dankzij mijn oudste (16), die even naar de stad wilde.
Mijn kat Mozzie liep ondertussen mank met een snee in haar pootje. Ze kwam de hele tijd bij me liggen, als een zieke peuter. Zo schattig. En ik? Ik lag daar, onder een dekentje, YouTube te kijken en stiekem toch een beetje te genieten van dat rustige ritme.
Ondertussen bleef ik worstelen met migraine, al leek mijn neus inmiddels wat minder pijnlijk. Daar was vorige week een luchtverfrisser op kapot gevallen toen ik me uitrekte op de wc, iets hoorde, omkeek en dat ding precies op dat moment naar beneden viel. Heb ik weer..
Maar er waren ook lichtpuntjes. Ik bracht kleine stukjes tuin weer op orde, beetje bij beetje, en kreeg daar plezier in. Ik at heel veel fruit en genoot van simpele dingen als aardbeien op brood (een feestje!) en een ijsje halen met mijn man. En ik maakte testfilmpjes van wapperende blaadjes, precies zoals ik ze ooit misschien wil monteren.
Mijn favorieten van de week:
- Roaming Wild Rosie-video’s: mijn dagelijkse rustpunt.
- Kaiserbroodjes met aardbeien — herontdekte liefde!
- Onverwachte koala-knuffel-moment van mijn jongste.
- Mijn tuinprojectje (tuintje van mijn oudste) dat stapje voor stapje vooruit gaat.
- Mijn kat Mozzie, die me constant gezelschap hield met haar zere poot.
Het was een week van alles en niks. Van hoofdpijn, herrie en kleine gelukjes. Van nieuwe plannen en oude struggles.
Geen idee wat volgende week brengt, maar ik ga gewoon weer verder. Traag maar gestaag. Zoals altijd.
