Een maand geleden had ik een afspraak bij de tandarts. Maar ik kon het niet aan. Mijn man was net een week weg geweest, en ik lag er he-le-maal af.
Ik heb ze gemaild dat ik helaas niet in staat was om te komen. Dat ik zeer ernstig long covid heb, en dat het op dat moment gewoon niet goed genoeg ging. Ik schreef ook dat ik licht en geluid slecht verdraag, en veel sneller pijn ervaar dan voorheen.
De vorige keer had ik per ongeluk in de vinger van de mondhygiëniste gebeten, omdat het apparaat dat ze gebruikte ineens intense pijn veroorzaakte. Ik vroeg of het mogelijk was om bij toekomstige afspraken rekening te houden met mijn klachten. Of dat ik misschien beter kon uitwijken naar een tandarts die meer ervaring heeft met ‘zorg-patiënten’.
Ik gaf aan dat ik hoopte dat ik over drie à vier weken weer opgeknapt zou zijn.
Ik kreeg een nieuwe datum. Geen verdere reactie.
Je kunt je voorstellen dat ik dus enigszins gespannen naar de tandarts vertrok. Maar eenmaal binnen bleek mijn spanning nergens voor nodig.
Ze liet me zitten op de stoel, keek even op haar scherm, en zei meteen:
“Ik zie dat u ziek bent. Ik zal de radio uitzetten.”
En dat deed ze.
Ze vroeg of ik wel kon liggen, of dat de stoel wat minder ver omlaag moest. Liggen kon gelukkig wel.
“Ik zal er alles aan doen om het zo aangenaam mogelijk voor je te maken,” zei ze.
Ik maakte het mezelf comfortabel en zette mijn slaapmasker op.
Ik heb een hele fijne, van Manta Sleep. Die heeft van die zachte cups die over je ogen vallen. Het blokkeert al het licht en zit heerlijk zacht.
Ze vertelde me steeds wat ze ging doen. Er was een stukje van mijn vulling af; dat wilde ze repareren. Ze vroeg of ik een verdoving wilde, want ze moest een ringetje om m’n kies plaatsen. We besloten samen dat een verdovend zalfje waarschijnlijk genoeg zou zijn. Ze kon altijd nog stoppen en alsnog verdoven als het nodig was.
En toen kwam ik erachter dat mijn slaapmasker nóg een functie had.
De cups vingen mijn tranen op.
Sinds ik long covid heb, ben ik een enorme huilebalk geworden. Vermoeidheid, pijn — alles ligt zo aan de oppervlakte. Er hoeft maar íemand iets liefs te doen en het waterwerk begint al.
Maar nu? Nu kon ik gewoon liggen huilen, zonder dat iemand het zag.
Toen de tandarts klaar was, waren al mijn tranen opgevangen.
Ik deed mijn slaapmasker af.
Er was niets meer te zien van mijn huilbui.
Dat slaapmasker gaat de volgende keer zéker weer mee.
Wil je weten welk slaapmasker ik heb?
Het kost jou niets extra’s — maar als je iets koopt via deze link, kan ik een kleine commissie krijgen. En daar help je me enorm mee.
Benieuwd naar de NASA Lean Test? Ik heb er hier over geschreven.
Kun jij wel een beetje humor gebruiken? Deze hoodie is als een warme knipoog — je vindt ’m op noellemes.nl.