Ben ik de enige die zich niet kan voorstellen ooit nog een partner te vinden in deze situatie?

Op Instagram deel ik wekelijks een anonieme vraag van iemand met long covid of ME/CVS.
Vragen die je misschien voor jezelf houdt, maar die stilletjes in veel meer mensen leven.

Deze week ging het over de liefde — en of je je ooit nog kunt voorstellen een relatie te hebben, als je ziek bent en nauwelijks nog de deur uitkomt.

🗣️ “Ben ik de enige die zich niet kan voorstellen ooit nog een partner te vinden in deze situatie?”

Er stemden 200 mensen:

82 zeiden: Ik heb dit gevoel niet
118 zeiden: Je bent NIET de enige
→ oftewel: 59% herkent zich hierin.

Er kwamen 78 reacties binnen via de sticker, waaronder:

❤️ “Ik dacht dat ook! Toch een man gevonden met veel liefde en begrip. Het kan echt 💖”
❤️ “Ik had dat gevoel ooit wel, maar ben hem toch tegengekomen 🥰 hou hoop!”
❤️ “Ik heb een tijdje gedate toen ik al ziek was en vond dat zó vermoeiend! Ik begrijp je ❤️”
❤️ “Heel herkenbaar. Heb het daten ook op een laag pitje gezet, omdat ik dezelfde twijfels heb als jij 🥰”
❤️ “Ook mijn partner heb ik tijdens mijn ziekte ontmoet. De liefde van mijn leven met meer begrip dan wie dan ook.”

---

[Tekst gaat verder onder de afbeeldingen]

Dit gaf me hoop (en misschien jou ook)

Wauw. Deze reacties had ik zó niet zien aankomen.

Toen deze vraag werd ingestuurd, voelde ik vooral het verdriet erin.
Het isolement. De twijfels. De overtuiging: “Niemand gaat dit erbij nemen.”
Want hoe date je als je zelden de deur uitkomt?
Als je al je energie nodig hebt om de dag door te komen?
Als je zelfs een gesprek soms nauwelijks trekt?

En tóch stroomden de reacties binnen van mensen die precies dat meemaakten.
Die iemand vonden, niet ondanks hun ziekte, maar tijdens.
Ziek en geliefd. Moe en toch genoeg. Kwetsbaar én gewild.

Een volger schreef zelfs dat ze inmiddels getrouwd is met degene die ze ontmoette toen ze al ziek was.
En meerdere mensen gaven aan dat ze ook dachten dat het niet kon — en tóch de liefde vonden.

Natuurlijk zijn er ook mensen voor wie dit verdriet wél nog steeds heel rauw is.
Die zich een partner niet meer kunnen voorstellen.
Niet omdat ze niet wíllen, maar omdat alles al zo veel is.
Omdat daten voelt als een marathon zonder benen.

Voor die mensen zijn deze reacties hopelijk geen zout in een wond, maar een sprankje hoop.
Het kán. Het gebeurt. En wie weet — ook voor jou, op een dag.

Benieuwd naar andere vragen die behandeld zijn? Je vindt ze hier.

Wil jij ook stemmen op de volgende vraag of reageren op de inzender?
Dat kan via mijn Instagram: @krijg_de_covid

Zelf een anonieme vraag insturen voor een volgende aflevering?
Dat kan via dit formulier.